İnsan, hayatın telaşı içinde en çok neyi erteler biliyor musunuz?
Kendini…
Günler geçer, sorumluluklar artar, koşturma hiç bitmez. Herkese yetişmeye çalışırken, çoğu zaman kendi bedenimizin sesini kısmayı öğreniriz. Bir ağrıya “geçer”, bir yorgunluğa “yoğunum” deriz. Çünkü hayat, durmamıza pek izin vermez. Ya da biz öyle sanırız.
Oysa hayatın kendisi, bazen en beklenmedik anda durdurur insanı.
Hastalık tam da böyle bir şeydir.
Kapınızı çaldığında erteleme şansınız yoktur. Size bir şey anlatmaya çalışır. Yavaşlamayı, dinlemeyi, kendinize dönmeyi…
İşte o anlarda insan, aslında neyin önemli olduğunu yeniden hatırlar.
Sağlık…
Her gün sahip olduğumuzu sandığımız ama çoğu zaman fark etmediğimiz en büyük nimet…
Bir sabah ağrısız uyanabilmek, derin bir nefes alabilmek, kendi işini kendi başına yapabilmek… Bunlar sıradan şeyler değil. Bunlar hayatın ta kendisi.
Ancak insan, bu gerçeği çoğu zaman kaybetme ihtimaliyle yüzleştiğinde anlıyor.
Geçtiğimiz günlerde yaşadığım küçük bir ameliyat süreci, bana bunu bir kez daha hatırlattı.
Ama asıl mesele o ameliyat değil…
Asıl mesele, o süreçte tanık olduğum insanlık, emek ve sorumluluk duygusu.
Çünkü hastane dediğimiz yer sadece tedavi olunan bir mekan değil; hayatın en gerçek haliyle yaşandığı bir yerdir. Orada unvanlar, makamlar, sıfatlar anlamını yitirir. Herkes sadece “insan” olur. Kırılgan, umut eden, bekleyen bir insan…
Ve o insanların karşısında dimdik duran bir başka gerçek vardır:
Sağlık çalışanları…
Bir doktorun omzunda sadece bir mesleğin yükü yoktur; bir hayatın sorumluluğu vardır. Bir hemşirenin yaptığı sadece bir görev değildir; bir insanın acısını hafifletmektir.
Bazen bir bakışla güven verilir, bazen bir cümleyle korku azalır.
“Merak etmeyin” diyen bir ses, ilaç kadar etkilidir.
İşte bu yüzden sağlık, sadece bilim değil; aynı zamanda vicdan, sabır ve merhamettir.
Bugünlerde sıkça eleştiriyoruz. Sistemleri, eksikleri, aksayan yönleri konuşuyoruz. Elbette konuşacağız da… Ama bir gerçeği de teslim etmek gerekir:
Bu ülkenin sağlık çalışanları, çoğu zaman görünmeyen bir fedakârlıkla, insan hayatını önceleyen büyük bir özveriyle çalışıyor.
Gecesini gündüzüne katan, kendi yorgunluğunu bir kenara bırakıp başkasının iyiliği için çabalayan insanlar var bu sistemin içinde.
Ve bazen bir hayat, tam da o özveri sayesinde yeniden başlıyor.
Hastalık insana çok şey öğretir.
Sabretmeyi öğretir…
Şükretmeyi öğretir…
Ve en önemlisi, kontrolün her zaman bizde olmadığını öğretir.
Ama aynı zamanda şunu da öğretir:
İnsan, en zor anında bile umudu arar.
Ve o umut çoğu zaman bir doktorun ellerinde, bir sağlık çalışanının emeğinde karşılık bulur.
Belki de bu yüzden, sağlıklı olduğumuz günleri sıradan saymaktan vazgeçmeliyiz.
Bir günü bile “normal” diye geçiştirmemeliyiz.
Çünkü hayat, ertelenecek kadar uzun değil.
Ve sağlık, kaybedilene kadar değeri tam anlaşılamayan bir gerçek.
Bugün, bu satırlardan bir teşekkür bırakmak istiyorum.
İnsan hayatına dokunan, yükü ağır ama değeri ölçülemeyen bir işi layıkıyla yapan tüm sağlık çalışanlarına…
İyi ki varsınız.
İyi ki en zor anlarda birilerinin umudu olmayı seçiyorsunuz.
Vee Selda derki;
Kendimizi ihmal etmeyelim.
Bedenimizin sesini duyalım.
Ve en önemlisi…
Sağlığımız varken hayatın kıymetini bilelim.
Çünkü hayat, çoğu zaman biz fark etmeden geçiyor…
Ama bazen bir hastane odasında, yeniden anlam kazanıyor.
Selda Gülçiftçi Avcıoğlu /Kadın ve Çocuk Hakları Koruma ve Yardımlaşma Dernek Başkanı / EKF Media Yönetim Kurulu Başkanı
