Bu günlerde kararsız kaldık biraz. Ölen çocuklara mı, enflasyon rakamlarına mı, küresel su kıtlığına yoksa fikir mahkumluğuna mı ağlasak, bugünden mi yoksa geleceğimizden mi korksak bilemiyoruz.
Zincirlerle yaşamak diyorum ben buna. Şu an toplumda ; karşıdaki Asi teyze, Çaprazımdaki veli amcaya kadar zincirlerimizin yere çarpışını duyuyorum. Elbette kimsenin bizi zincirlediği yok kendi kendimizi Bağlıyoruz yalnızca. Hareketimizi kısıtlıyoruz ki göze batmayalım. Herkes gibi olmak kolay çünkü bu dünyada.
Fikirler diyorum sayın arkadaşlarım, fikirler.
Öyle duvarlar ardına saklanarak, zincirlerimizle,sürünerek biz biz olamayız. Bir çok umutsuzluğun içinden fikirlerimiz kurtaracak bizi.
Siyahı, beyazı, grisi demeden düşün. Doğrusu yanlışı ile düşünün. Oluşturun,yapın, bozun…
Siz, siz olabiliyorken düşünün.
Her olayın sonucu yerine nedenlerini düşünün en başta. Sevgili babaannem hayatı bulmacaya benzetirdi. Bulmaca çözer gibi, örgü örer gibi ilmek ilmek en baştan.
Bizim biz olmamız gerek. Herkesin kendi olması gerek önce. Sonra çözüme gitmeli yavaştan..
Dedim ya birbirimize benzemek çok kolay. Üzüldüklerimize dönüşüyoruz yavaştan hissizleşiyoruz, kulaklarımızı kapatıyoruz. Zor geliyor. Yalnızlaşırken, yalnızlaştırıyoruz.
Bir omuza dokunmaktan, bir arkadaştan mahrum bırakıyoruz kendimizi. Bugünü yaşamadan yarına bakıyoruz.
Bugündesin sevgili arkadaşım. Aklın susmadan önce kelimelerini bırak dünyaya…
Hande Ege Kaplan / Fransızca Öğretmeni
EKF Media – Yalova Press Boss
