İnsanın içi bazen bir ömürdür, Akıl Kuşum… Dışı yorulur, yüzü değişir, sözleri eskir; ama kalbinin derinlerinde, kimsenin bilmediği bir ülkede dört mevsim yaşar: Sevgi, Merhamet, Vefa ve Vicdan.
Biz bu mevsimleri unuttukça dünya biraz daha kararıyor sanki. Gök bile daha ağır, rüzgâr daha sert esiyor. Oysa insan, yüreğinin iklimini düzeltmeden hiçbir şeyi düzeltemez.
Sevgi… Dile düşmeden önce, bir kalbin en tenha yerinde filizlenen o çiçek. Kimseye gösteriş yapmaz, narinliği güçtendir. Bazen bir bakışa siner, bazen bir elin titrek sıcaklığına. Söylenmeden anlaşılır, söylendiğinde büyür.
Merhamet… İnsanın içinden taşan ılık su gibi. Bir çocuğun gözyaşında durup düşünmektir. Bir yaşlının yalnızlığında kendini bulmaktır. Bir yabancının acısını “bana dokunmaz” diyemeyecek kadar insan kalmaktır. Merhamet, yumuşaklık değildir; en sert taşın bile içini oyan ince bir ışıktır.
Vefa… Geçmişin küllerini savurmamak, bir zaman dokunan eli unutmamak. İyiliği cebine koyup yürüyüp gitmek değil; ona bir yer açmaktır kalbinde. Vefa, hafızanın değil; asil ruhların erdemidir. “Unutmadım” demektir kelimesizce.
Ve Vicdan… İnsanın içindeki en büyük mahkeme. Hâkimin de, tanığın da, sanığın da aynı bedende toplandığı o gizli oda. Bazıları sessiz der vicdana; oysa bazen koca bir gök gürültüsüdür içimizde.
Bugün şehirler büyüdü ama gönüller küçüldü. Yollar uzadı ama insanlar birbirine kısaldı. Yan yana yaşayıp, birbirimizin sesini duyamaz olduk. Biz konuşurken kelimeler yorgun, biz susarken sanki dünya daha gürültülü.
Belki de bu yüzden en çok kendimize dönmeye ihtiyacımız var: Yeniden hatırlamak için…
Çünkü insan, Akıl Kuşum, dünyayı omuzlarında taşıyan değil, kalbinde taşıdığı duygularla anlamlı kılan varlıktır. Sevgiyle yeşerir, merhametle yumuşar, vefayla derinleşir, vicdanla tamamlanır.
Ve Selda der ki… İnsan, kalbinin en güzel yerini yaşatabildiği kadar insandır. Gerisi, dünya telaşıdır; gelir, geçer.
KAÇODER Başkanı Selda Gülçiftçi Avcıoğlu
